Een vervaagde foto uit de jaren zestig gebruiken voor een rouwkaart: hoe realistisch is dat?

Er is meer mogelijk met een vervaagde foto uit de jaren zestig dan de meeste mensen verwachten. De technologie heeft de afgelopen jaren grote stappen gezet, en wat vroeger verloren leek, is dat vaak niet meer.

Het probleem met oude foto's

Een foto uit 1968 heeft doorgaans een beperkt formaat, vervaagde kleuren of een vergeelde zwart-witvariatie, en is waarschijnlijk gemaakt op fotopapier dat inmiddels sterk is verkleurd. Als die foto is gescand met een gewone flatbedscanner, bevat de digitale versie nog een extra vertaalslag met verlies.

Dat klinkt ontmoedigend. Maar het is het startpunt, niet het eindpunt.

Wat AI ziet wat het oog niet meer ziet

Moderne AI-algoritmen voor beeldherstel zijn getraind op miljoenen foto's. Ze herkennen patronen die voor het menselijk oog verloren lijken: de structuur van een wenkbrauw onder ruis, de contour van een kaak achter vergeling, de oorspronkelijke toon van een huid door een verkleurde emulsie heen.

Dat betekent niet dat AI informatie verzint. Het betekent dat AI statistisch gezien de meest waarschijnlijke weergave reconstrueert op basis van wat er nog aanwezig is in het beeld. Het resultaat is geen gok, maar een nauwkeurige interpolatie.

Een concreet voorbeeld

Stel: een 82-jarige overledene. De familie heeft een kleine afdruk van 9 bij 13 centimeter uit 1968. Zwart-wit, licht verkleurd, een kleine vouw in de linkerbovenhoek. Het gezicht staat centraal en is goed belicht.

Wat wij doen: scannen op hoge resolutie als dat niet al is gedaan, ruis en vergeling verwijderen, de vouw herstellen, de scherpte optrekken, en het beeld opschalen naar een formaat dat geschikt is voor rouwdrukwerk. Optioneel: colorisatie toevoegen als de familie dat wil.

Het eindresultaat is geen perfecte studiofoto. Maar het is een waardig, herkenbaar portret dat op een rouwkaart of bidprentje staat zonder dat het er uitgeknipt of gemanipuleerd uitziet.

Wanneer lopen wij tegen de grens?

Als het gezicht zo sterk vervaagd is dat de individuele trekken niet meer herleidbaar zijn, is reconstuctie niet meer verantwoord. Wij vullen dan geen gezicht in dat wij niet zien. Dat is een grens die wij niet oversteken.

Maar die situatie is minder frequent dan u misschien denkt. De meeste foto's uit de jaren zestig, zelfs de beschadigde, bevatten nog voldoende informatie om mee te werken.

Stuur hem op

Breng de foto mee. Laat ons beoordelen wat er mogelijk is. U heeft niets te verliezen door het te proberen.

Meer informatie en aanmelden op memortium.nl/voor-uitvaartondernemers